İnsanlar gidiyor, insanlar değişiyor..

İnsanlar gidiyor, insanlar değişiyor. Dur diyemiyorum.

Diyebileceğim tek şey kalıyor geriye.

“Sevmeyin.”

İnsanlar alışık değil, sevilmeye ve bari sevecekseniz de, cesareti olmayan birini sevmeyin. Onlar gitmesini biliyor, sevmesini değil, diyorum ama dinlemiyorlar. Dinleyeceklerini de sanmıyorum.

Dinlemedikleri içinde şu malum durum teşrif ediyor, hayatlarına.
Düşünüyorlar, düşünüyorlar, sonra kalkıp çay koyuyorlar. Çünkü; ellerinden ancak bu geliyor. İstiyorum ki, güzel gülen insanlar, ağlamasınlar.

Yani; gemiler batınca, acır mı denizin canı bilmiyorum ama böyle bir duruma mustarip olmuş her insanı görünce benim canım acıyor. Canım bile bana, acıyor hafız. Beni biliyorsun, herşeyi içime atarım ama atmak kaçak iddaa istemiyorum, bu saatten sonra. Çok zor oluyor artık, avaz avaz susmak.